تو را بشاهراه ( سعادت ) رهبرى فرمايد - كه ، چون از جمله معانى كه لفظ ( مولى ) حمل به آن شده « ناصر » است ، و ( بنابر اين معنى ) جملهء : « من كنت مولاه فعلى مولاه » چنين مىشود : هر كس كه من ناصر او هستم ، على ناصر او است ، و در اين صورت ، پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله علي عليه السّلام را به ناصر وصف فرموده نسبت بهر كس كه خودش ناصر او است ، زيرا اين معنى را بلفظ عموم ( من ) ذكر فرموده و جز اين نيست كه اثبات پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله اين صفت ( ناصريّت ) را در حقّ علي عليه السّلام براى اينست كه خداى عزّ و جل اين صفت را درباره علي عليه السّلام قرار داده است . ( مؤيّد اين مطلب ) ابو اسحق تعلبى بسند خود - در تفسيرش نقل نموده و روايت منتهى به اسماء بنت عميس مىشود كه گفت : چون اين آيه نازل شد : و ان تظاهرا عليه فانّ اللَّه هو مولاه و جبريل و صالح المؤمنين . از رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله شنيدم فرمود : « صالح المؤمنين علىّ بن ابي طالب » ( عليه السّلام ) پس چون خداى تعالى در آيهء كه نازل فرمود به پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله خبر داد كه ناصر او خدا است ، و جبرئيل است ، و عليّ است ، وصف ناصريت ( از جانب خدا ) براى عليّ عليه السّلام ثابت است ، پس پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله به پيروى از قرآن كريم وصف ناصريّت را براى علي عليه السّلام ثابت فرمود . سپس رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله علي عليه السّلام را به آنچه كه از لوازم اين سمت و وصف است توصيف فرمود بصريح سخن خود ، بطوريكه حافظ ابو نعيم در جلد 1 ( حلية ) ص 66 بسند خود روايت نموده : اينكه على عليه السّلام بر رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله داخل شد و آن جناب فرمود : مرحبا بسيّد المسلمين ، و امام المتقين ، يعنى : خير مقدم بآقا و سرور مسلمين و پيشواى پرهيز كاران ، پس سيادت بر مسلمين و پيشوائى پرهيزكاران چون از صفات نفسى و شخص پيغمبر است و خداى متعال از على ( بموجب كلمه : انفسنا : در آيه مباهله ) به نفس او ( پيغمبر ) تعبير فرموده و او را به چيزى توصيف فرموده كه آن از صفات پيغمبر است اين مطلب را درياب و فهم كن . بدينجهت ، پيوسته رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله آن جناب را بصفات خاصه خود متصف فرموده است نظر به اين نكته كه ذكر نموديم . حتّى ، حافظ نامبرده اين روايت را